Toen ik 6 jaar geleden met pensioen ging, heb ik een oude boerderij in het midden van Frankrijk gekocht. Dat was wel een droom die uitkwam. Ik wilde de gebouwen zoveel mogelijk in de originele staat laten, de echte Franse sfeer overeind houden. In stappen zijn we gaan opknappen. Eerst het woonhuis en daarna het gastenverblijf, wat een oude koeienstal was. Nu zitten we daar een paar keer per jaar, vooral vanaf de lente. Lekker veel buiten want er is altijd wat te doen. Ik wil nog één laatste grote verbouwing doen. Daar spaar en werk ik de afgelopen 2 jaar naartoe.
Ik heb eigenlijk nooit echt afscheid kunnen nemen van mijn werk. Af en toe doe ik nog een klus voor internationale organisaties, zoals de Wereldbank. Als jurist help ik met wetgeving rondom water in - vooral - ontwikkelingslanden. Hoe zorg je voor een eerlijke verdeling van het water in het droge seizoen? Hoe pak je wateroverlast aan in laag gelegen gebieden? En wat is de rol van overheden daarin? Zulk soort zaken. Als dat niet goed is vastgelegd in wetten, kan er veel misgaan. Ik kan zo mijn kennis en ervaring blijven inzetten en bijdragen aan betere leefsituaties in andere landen. En het geld dat ik verdien bovenop mijn pensioen, spaar ik om de laatste verbouwing van te doen.
Jazeker, nog € 20.000 te gaan. Ik wist niet precies hoe snel het sparen zou gaan, omdat het afhangt van de klussen. Dat zijn vaak lange trajecten en soms wordt een groot project waar ik dan onderdeel van wordt, door politieke problemen uitgesteld. Kortom, het gaat met horten en stoten maar ik heb ook geen deadline. Ik ben blij met wat ik heb en dat ik nog zoveel kan doen.
De boerderij bestaat uit enkele losse gebouwen in een U-vorm. Het woonhuis en gastenverblijf zijn al klaar. Nu wil ook een oude schuur op het terrein bewoonbaar maken voor gasten. De enige bewoners van de schuur zijn twee vleermuizen, die elke avond naar buiten fladderen. Daar wordt bij de bouw rekening mee gehouden hoor, want we weten in welk deel ze zitten. Er moet aardig wat gebeuren maar we houden het ook een beetje primitief, in de oude stijl. Het is echt bedoeld voor de zomermaanden. Een vriend van me is aannemer en hij gaat helpen, dus de verbouwing wordt ook een hele gezellige tijd
Natuurlijk moet je een spaardoel stellen, maar ik vind ook dat je niet te krampachtig moet leven. Je weet nooit hoe het leven loopt. Zorg dat je in ieder geval je basis op orde hebt, een goede buffer opbouwt. En ga daarna pas verder dromen over wat je nog wil. Ik heb altijd hard gewerkt en daarmee genoeg verdiend om een mooie spaarpot te kunnen opbouwen. Als je blij wordt van je werk, gaat sparen ook makkelijker. Zonder het vakantiehuis was ik ook gelukkig geweest. Ik zou dus zeggen: blijf nuchter, zorg eerst voor een goede basis. Wees blij met wat je al hebt en doe werk waar je gelukkig van wordt.
Nee hoor, dat komt deels doordat ik blij ben met weinig. Dat klinkt misschien gek voor iemand die een tweede huis heeft. Maar zonder was ik net zo gelukkig. Ik geef niet om dure spullen en kleren. Mijn werk was mijn passie, dus sparen ging daarmee vanzelf.
Ik geef weinig uit aan nieuwe spullen. We gaan graag naar Brocantes, zo noemen ze de rommelmarkten in Frankrijk. We hebben voor het vakantiehuis ook veel gerecyclede bouwmaterialen gekocht die overblijven na de sloop van oude panden. Zoals oude ramen en vloertegels of een originele gietijzeren haard. Dat ademt zo mooi de oude sfeer, daar word ik wel blij van. En het is nog duurzamer ook.
